از آنجا که به منظور آماده شدن برای مأموریت بعدیم نیاز به وقت دارم، این آخرین مطلبی است که من در این وبلاگ می نويسم.

من از سال 2006 که این بلاگ به راه افتاد، از لذت و امتیاز داشتن گفت و شنود با شما برخوردار بوده ام.

نکته های بسیاری در بارۀ کشور بزرگ ایران و مردمی که در آنجا زندگی می کنند آموخته ام.

همچنین امیدوارم که توانسته باشم نگرانیهای بین المللی را از بابت فعالیت های هسته ای ایران و فرصتهای همکاری، در صورت گزینش چنان راهی توسط رهبران ایران، تشریح کنم.

همانگونه که می دانید، من ایران را تنها از طریق فضای اینترنتی دیده ام. بسیاری از شما بقدری مهربان بوده اید که پیشنهاد نشان دادن کشورتان را به من، چنانچه روزی شخصا از آنجا دیدن کنم، ارائه کرده اید.

امیدوارم که یک روز از چنین فرصتی برخوردار شوم.

با بهترین احترامات،
گرِگوری شولتی