27 ژانویۀ 2007

در اوایل این هفته من در سمیناری که به وسیلۀ ژاپن در ارتباط با تدارک جهانی سوخت هسته ای سازمان یافته بود شرکت کردم. در آنجا مطالبی از طرف کارشناسانی از آژانس بین المللی انرژی اتمی ( IAEA)، شرکتهای تامین کنندۀ برق هسته ای، تدرک کنندگان سوخت هسته ای و دولتهای گوناگون ارائه گردید.

 سمینار دو نکته را روشن کرد:

• نخست، بازار بین المللی سوخت بخوبی کار می کند. این بازار متنوع و دارای توان رقابت است. اغلب کشورهای دارندۀ نیروگاه هسته ای  و اکثریت شرکتهای تولید کنندۀ برق با استفاده از نیروی اتم از تکیه به بازار بین المللی برای تامین نیازهای خود از نظر سوخت اتمی، به جای سرمایه گذاری های  گزاف برای غنی سازی اورانیوم، احساس رضایت می کنند.
• دوم، توانایی و ظرفیت غنی سازی اورانیوم برای برآوردن نیازهای امروز صنعت تولید برق هسته ای به اندازه کافی وجود دارد. انتظار می رود که این ظرفیت به حد کفایت افزایش یابد تا بتواند حتی از عهدۀ تامین نیازهای ناشی از رشد آیندۀ نیروگاه های هسته ای، حتی بر اساس خوشبینانه ترین پیش بینی ها نیز رآید.

در پایان سمینار، سفیر محترم جمهوری اسلامی پرسید که ژاپن تا چه حد و به چه نسبتی اورانیوم خود را غنی می کند. نمایندۀ ژاپن پاسخ داد که آن کشور کمتر از ده درصد اورانیوم مورد نیاز صنعت هسته ای خود را غنی می کند. این پاسخ نشان داد که حتی کشوری مثل ژاپن که از نظر فن آوری پیشرفته است و در امر تولید برق اتمی سرمایه گذاری بزرگی کرده است، آمادگی دارد تا به جای سوق دادن سرمایه گذاری به سوی برنامه های ملی غنی سازی غیرضروری و پرهزینه،  بر بازار تکیه کند.  

دکتر البرادعی تاسیس یک بانک بین المللی سوخت را تحت مدیریت IAEA به عنوان پشتوانۀ بازار بین المللی و دادن اطمینان اضافی به کشورهای علاقه مند به استفاده از برق هسته ای، برای دسترسی به سوخت پیشنهاد کرده است. پرزیدنت اوباما و کلینتون، وزیر امورخارجه، پشتیبانان نیرومند چنین بانک سوختی هستند. هردو آنها هنگامی که در سنا به خدمت اشتغال داشتند از تعهد 50 میلیون دلار سرمایه گذاری برای چنین بانک سوختی پشتیبانی کردند. نروژ، امارات عربی متحد و یک سازمان غیر دولتی به نام طرح ابتکاری تهدید هسته ای نیز به منابع مالی این بانک کمک کرده اند.  با شرکت جستن اخیر اتحادیۀ اروپا در این امر، اکنون 30 کشور متعهد به پرداخت پول برای این طرح شده اند.

یک بانک بین المللی سوخت به عنوان پشتوانه برای آنچه که بازار سوخت هسته ای  نامیده می شود و هم اکنون کارش بخوبی جریان دارد، عمل می کند و به کشورهای علاقه مند امکان می دهد تا راکتورهایی برای تولید نیرو بدون نیاز به اختصاص سرمایه گذاری پرهزینه برای ظرفیتهای ملی غنی سازی، بسازند.