6 ژانویۀ 2009

من اخیرا با سناتور آرلن اسپکتر، شخص ارشد در میان دو نمایندۀ پنسیلوانیا در سنای ایالات متحده، ناهار صرف کردم. سناتور اسپکتر پیش از این برای گفتگو با محمد البرادعی، مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) و آنتونینو کوستا، رئیس دفتر مواد مخدر و جنایت سازمان ملل از وین دیدن کرده است.  من به طور ویژه ای به دیدار سناتور اسپکتر به سبب سفر اخیر او به دمشق و دیدارش با پرزیدنت اسد علاقه مند بودم و میل داشتم نظرمشورتی سناتور را در ارتباط با حقیقت آزمایی IAEA درسوریه دریافت کنم. 

سناتور اسپکتر توجه زیادی را در زمینۀ روابط ایالات متحده با ایران به خود معطوف داشته است، بنا بر این ما در بارۀ پروندۀ ایران در IAEA نیز گفتگو کردیم. من به سناتور، همانطور که با شما هم گفته ام، اظهار داشتم که مسئلۀ ایران همچنان به صورت کاملا حل نشده ای باقی مانده است. من همچنین به او گفتم که متاسفانه رهبران ایران در حال حاضر هیچ کاری برای بسته شدن پروندۀ آن کشور، بویژه در ارتباط با ابعاد محتمل نظامی فعالیت های هسته ای آن انجام نمی دهند.

سناتور از بابت این دریافت که ایالات متحده و متحدان آن به نحوی می کوشند حقوق ایران را انکار کنند ابراز نگرانی کرد.  من تاکید کردم که بحران کنونی هیچ ارتباطی با حق ایران در برخورداری از فن آوری مسالمت آمیز هسته ای ندارد. همه چنین حقی را به رسمیت می شناسند. بحران بیشتر از نگرانی بین المللی از این که فعالیت های هسته ای ایران و مقاصد رهبران آن مسالمت آمیز نیست سرچشمه می گیرد. این امر ناشی از چندین عامل است: مقامات ایران تعهدات خود را در زمینۀ  تدابیرایمنی به موجب پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای نقض کرده اند، آنها هم اکنون در حال نقض قطعنامه های شورای امنیت هستند و کماکان از مبادرت به اقداماتی مانند اجرای پروتکل الحاقی را که از نظر  IAEA برای جلب اعتماد نسبت به طبیعت مسالمت آمیز برنامۀ هسته ای ایران ضرورت دارد، خودداری می کنند.    

سناتور اسپکتر مانند بسیاری از نمایندگان سنا و مجلس نمایندگان علاقۀ فراوانی به امور خارجی دارد. همانگونه که داشتن مناسبات سالم و باز با رسانه ها برای دموکراسی حائز اهمیت است، داشتن چنین مناسباتی با قوۀ قانونگذاری نیز اهمیت دارد.  و با وجود اختلاف نظر گاهگاه بر سر سیاستگذاری که در یک دموکراسی احتراز ناپذیر است، نمایندگانی نظیر سناتور اسپکتر از بصیرت های بسیاری برخوردارند که می تواند هدایت روابط خارجی و محتوای چنین روابطی را تقویت کند.

سناتور و من ناهار را در گریچنبایزل که مهمانسرایی در ناحیۀ تاریخی اول وین قرار دارد و قدمت آن حد اقل به سال 1447 باز می گردد صرف کردیم.  ما همچنین در تسیتِراشتوبرن  ، جایی که در آن عصر ها نوازنده ای یک ساز زهی به نام “زیتر” می نوازد، غذا خوردیم. در برنامۀ زیتر به صورت ساز تنها، والس معروف یوهان اشتراوس به نام “قصۀ جنگلهای وین” منظور شده است. نوای تاثیر گذار زیتر نخستین بار در موسیقی ارائه شده در “مرد سوم”، یک فیلم کلاسیک در بارۀ وین تحت اشغال در جنگ جهانی دوم، نظر مرا به سوی خود جلب کرد.