از آنجا که به منظور آماده شدن برای مأموریت بعدیم نیاز به وقت دارم، این آخرین مطلبی است که من در این وبلاگ می نويسم.

من از سال 2006 که این بلاگ به راه افتاد، از لذت و امتیاز داشتن گفت و شنود با شما برخوردار بوده ام.

نکته های بسیاری در بارۀ کشور بزرگ ایران و مردمی که در آنجا زندگی می کنند آموخته ام.

همچنین امیدوارم که توانسته باشم نگرانیهای بین المللی را از بابت فعالیت های هسته ای ایران و فرصتهای همکاری، در صورت گزینش چنان راهی توسط رهبران ایران، تشریح کنم.

همانگونه که می دانید، من ایران را تنها از طریق فضای اینترنتی دیده ام. بسیاری از شما بقدری مهربان بوده اید که پیشنهاد نشان دادن کشورتان را به من، چنانچه روزی شخصا از آنجا دیدن کنم، ارائه کرده اید.

امیدوارم که یک روز از چنین فرصتی برخوردار شوم.

با بهترین احترامات،
گرِگوری شولتی

پرسش از دکتر استرنج لاو
24 ژانويه 2009
بلاگ: شب سال نو در وين

ما چطوری میتوانیم به شما ثابت کنیم که نیتمان صلح آمیز میباشد و علاقه ای به ساختن بمب  و جنگ و جدال نداشته ونداریم.
                 بااحترام
                                       Dr.Strange Love -  From:Natanz

پاسخ آقای شولتی:

جامعۀ جهانی به پرسش شما پاسخ داده است: ضوابط تعیین شده توسط شورای امنیت را رعایت کنید، با  آژانس بین المللی انرژی اتمی به طور کامل همکاری داشته باشید و با ایالات متحده و دیگر قدرتهای بزرگ بر سر میز مذاکره بنشینید. این گامهای ساده بین ایران وبقیۀ جهان ایجاد اعتماد خواهد کرد و کشورهای ما را به راه جدیدی در جهت روابط متفاوتی رهنمون خواهد شد.
ضمنا من از شوخ طبعی شما لذت بردم. برای اطلاع خوانندگانی که نمی دانند، دکتر استرنج لاو چهرۀ ای شیطانی ولی بیاد ماندنی در یک فیلم کلاسیک آمریکایی است به نام ” دکتر استرنج لاو: چگونه من آموختم به نگرانی پایان دهم و عاشق بمب باشم” . این نقش را پیتر سلرز هنرپیشۀ [فقید انگلیسی] ایفا می کرد. دکتر استرنج لاو یک کارشناس دیوانۀ هسته ای و یک نازی سابق،عاشق بمب بود و بدیهی است که آرزوی به کار بردن آن را هم داشت. فیلم که در بحبوحۀ جنگ سرد ساخته شد به تاکید گذاشتن بر خطر سلاح های هسته ای در آن زمان یاری رساند و بیهودگی فرضیۀ “نابودی متقابل تضمین شده”  را نشان داد. 
این دوران کابوس مانند که طی آن جهان در لبۀ پرتگاه جنگ هسته ای می زیست، به بهترین وجهی به فیلمهای قدیمی و کتابهای تاریخ سپرده شده است. من صمیمانه امیدوارم که هیچ “دکتر استرنج لاو” ی در نطنز مشغول کارنباشد!  

نظر از کوروش
24 ژانويه 2009
بلاگ: تعهد پرزيدنت اوباما به ديپلماسی بر اساس ارزش های آمريکايی

با درود
ورود آقای  اوباما به کاخ سفید برای تاریخ معاصر دنیا تحولی شگرف محسوب میگردد.سیاست ایشان در قبال حکومتهای زورگویی همچون ایران هنوز در پرده ابهام است.گرچه بارقه از امید در صحبتهای ایشان از حق و عدات برای آزادیخواهان ایرانی پدید آورده است.امیدوارم ایشان از برنامه ها و طرحهای که ایرانیان مخالف رژیم ایران دارند و بر اساس آن برای آزادی ایران اقدام خواهند نمود/ حمایت عملی بعمل آورد.
منهم به نوبه خود باری ایشان و همکارنشان آرزوی موفقیت و بهروزی دارم.
پاسخ آقای شولتی:
از شما سپاسگزارم.
نظر از سعيد
24 ژانويه 2009
بلاگ: حرکتی جديد برای جلو راندن صلح در خاورميانه

باسلام
می خواستم این روزبزرگ را به همه ملت امریکا تبریک بگویم و امیدوارم روزی هم ما ایرانیان بتوانیم رئیس جمهور  خود را بمعنای واقعی انتخاب کنیم و مطمئن باشید او روز پیام رئیس جمهور ما نیز نویدصلح رادارد چرا که ما ایرانیان همواره صلح طلب می باشیم ولی متاسفانه دراین زمان مملکت ما دست اعراب است.
زرتشت پیامبر ما می گوید:
شریف ترین دلها دلی استکه اندیشه آزار کسان درآن نباشد.
من واقعاً ازگفتار حاکمان حال حاضر ایران درمورد حکومت امریکا شرمنده ام.
پیروز وسرافراز باشید

پاسخ آقای شولتی:
از اظهار نظر شما سپاسگزارم.
نظر از آرش:
23 ژانويه 2009
بلاگ: رياست جمهوری اوباما آغاز شد

تردیدی ندارم که اشراف و تسلط و تجربه های ارزشمند شما در دیپاماسی و گفتمان هسته ای موجب شده است تا باردیگر ازسوی دولت جدید ایالات متحده در سمت مهم خود ابقاء شوید.با تبریک به شما ورئیس جمهور جدید؛ امیدوارم ایشان و شما در قانع کردن رژیم جمهوری اسلامی برای کنار گذاشتن شیوه های غیرمتعارف در فعالیت های هسته ای همچنین اجرای دقیق مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشرو پرهیز دادن رژیم از قوانین وحشیانهء ماقبل تاریخ موفق باشید و انتظار ملت ایران برای برخورداری از دموکراسی و آسایش درسال جاری برآورده شود.

پاسخ آقای شولتی:

از شما سپاسگزارم.

28 ژانويه 2009

اميدوارم فرصت مطالعۀ مصاحبۀ اخير پرزيدنت اوباما را با تلويزيون العربيه درباره خاورميانه داشته ايد.  اگر هنوز فرصت مطالعۀ اين مطالب را نداشته ايد، می توانيد ترجمۀ فارسی گزيده هايی از اين سخنان را در پيوند زير ببينيد:

گزیده هایی از مصاحبۀ رئیس جمهوری با تلويزيون العربيه

هنگامی که از پرزيدنت اوباما دربارۀ ايران پرسيده شد، وی گفت:
“… مردم ایران مردم بزرگی هستند و تمدن ایران تمدن عظیمی است. ایران به گونه ای رفتار کرده است که به صلح و رفاه اقتصادی در منطقه رهنمون نمی شود: تهدید آنها علیه اسراییل؛ پیگیری دستیابی به سلاح هسته ای که به طور بالقوه می تواند به یک مسابقۀ تسلیحاتی در منطقه بیانجامد و این چیزی است که برای همه امنیت کمتری تامین می کند؛ حمایت آنها از سازمان های تروریستی در گذشته – هیچیک ازاین چیزها عامل کمک کننده ای نبوده است.

اما من فکر می کنم این برای ما حائز اهمیت است که آمادۀ گفتگو با ایران باشیم، تا به طور روشن بگوییم که اختلافات ما در کجا هستند، ولی همچنین بیان کنیم که راههای بالقوۀ پیشرفت از کجا می گذرند. وما ظرف چند ماه گذشته چهارچوب کلی و  نحوۀ برخورد خودمان را مشخص خواهیم کرد.  و همانطور که من در خطابۀ آغاز دورۀ تصدیم گفتم، اگر کشورهایی نظیر ایران آماده باشند مشت گره کردۀ خود را بگشایند، آنها خواهند دید که دست ما به سویشان دراز شده است.”

همانطور که کلينتون، وزير خارجه، متعاقباً اشاره کرد “همانطور که رئیس جمهوری هم در مصاحبۀ  خود خاطرنشان ساخت، برای ایرانیها یک فرصت واضح پدید آمده است تا از خود کمی آمادگی برای برقراری ارتباطی معنا دار با جامعۀ بین المللی نشان دهند.”

بسيار خوب، می دانم که بعضی از شما فکر می کنيد من بطور نااميدکننده ای خوشبين هستم.  اما اين فرصتی است که من اميدوارم رهبران ايران از آن استفاده کنند.

27 ژانویۀ 2007

در اوایل این هفته من در سمیناری که به وسیلۀ ژاپن در ارتباط با تدارک جهانی سوخت هسته ای سازمان یافته بود شرکت کردم. در آنجا مطالبی از طرف کارشناسانی از آژانس بین المللی انرژی اتمی ( IAEA)، شرکتهای تامین کنندۀ برق هسته ای، تدرک کنندگان سوخت هسته ای و دولتهای گوناگون ارائه گردید.

 سمینار دو نکته را روشن کرد:

• نخست، بازار بین المللی سوخت بخوبی کار می کند. این بازار متنوع و دارای توان رقابت است. اغلب کشورهای دارندۀ نیروگاه هسته ای  و اکثریت شرکتهای تولید کنندۀ برق با استفاده از نیروی اتم از تکیه به بازار بین المللی برای تامین نیازهای خود از نظر سوخت اتمی، به جای سرمایه گذاری های  گزاف برای غنی سازی اورانیوم، احساس رضایت می کنند.
• دوم، توانایی و ظرفیت غنی سازی اورانیوم برای برآوردن نیازهای امروز صنعت تولید برق هسته ای به اندازه کافی وجود دارد. انتظار می رود که این ظرفیت به حد کفایت افزایش یابد تا بتواند حتی از عهدۀ تامین نیازهای ناشی از رشد آیندۀ نیروگاه های هسته ای، حتی بر اساس خوشبینانه ترین پیش بینی ها نیز رآید.

در پایان سمینار، سفیر محترم جمهوری اسلامی پرسید که ژاپن تا چه حد و به چه نسبتی اورانیوم خود را غنی می کند. نمایندۀ ژاپن پاسخ داد که آن کشور کمتر از ده درصد اورانیوم مورد نیاز صنعت هسته ای خود را غنی می کند. این پاسخ نشان داد که حتی کشوری مثل ژاپن که از نظر فن آوری پیشرفته است و در امر تولید برق اتمی سرمایه گذاری بزرگی کرده است، آمادگی دارد تا به جای سوق دادن سرمایه گذاری به سوی برنامه های ملی غنی سازی غیرضروری و پرهزینه،  بر بازار تکیه کند.  

دکتر البرادعی تاسیس یک بانک بین المللی سوخت را تحت مدیریت IAEA به عنوان پشتوانۀ بازار بین المللی و دادن اطمینان اضافی به کشورهای علاقه مند به استفاده از برق هسته ای، برای دسترسی به سوخت پیشنهاد کرده است. پرزیدنت اوباما و کلینتون، وزیر امورخارجه، پشتیبانان نیرومند چنین بانک سوختی هستند. هردو آنها هنگامی که در سنا به خدمت اشتغال داشتند از تعهد 50 میلیون دلار سرمایه گذاری برای چنین بانک سوختی پشتیبانی کردند. نروژ، امارات عربی متحد و یک سازمان غیر دولتی به نام طرح ابتکاری تهدید هسته ای نیز به منابع مالی این بانک کمک کرده اند.  با شرکت جستن اخیر اتحادیۀ اروپا در این امر، اکنون 30 کشور متعهد به پرداخت پول برای این طرح شده اند.

یک بانک بین المللی سوخت به عنوان پشتوانه برای آنچه که بازار سوخت هسته ای  نامیده می شود و هم اکنون کارش بخوبی جریان دارد، عمل می کند و به کشورهای علاقه مند امکان می دهد تا راکتورهایی برای تولید نیرو بدون نیاز به اختصاص سرمایه گذاری پرهزینه برای ظرفیتهای ملی غنی سازی، بسازند.  

25 ژانویۀ 2009

در حالی که درجۀ حرارت در هفته های  اخیر اندکی رو به گرمی گذاشته، وین دراوایل این ماه برای مدت دوهفته دارای هوای یخ زده ای بود.

بر روی  دانوب کهنسال- در جایی که رودخانه زمانی جریان داشت در حال حاضر تعدادی دریاچۀ یخ زده تشکیل شده که دوستداران اسکیتیگ و هاکی روی یخ را به خود جلب می کند. شما  در اینجا بعضی از اهالی وین را در حال اسکیتنگ می بینید و خود من دارم یک بازی هاکی روی یخ را  تماشا می کنم. همسرم در اسکیتینگ چالاک است اما خود من در این کار مهارتی ندارم. تخصص من این است که سعی کنم در گوشۀ پیست های یخ بازی روی پای خود بايستم.  

بعضی از شما عکس های رزهای زیبای تابستان گذشته را در ناحیۀ اول شهر وین که جنبۀ تاریخی دارد با ساختمان شهرداری ( Rathaus)در پشت صحنه به یاد می آورید. اخیرا من و همسرم در باغ رز گردشی کردیم و متوجه شدیم که همۀ آنها در کیسه های قهوه پیچیده شده اند. این کار به نظراقدام  مناسبی به نظرمی آید، چون وین به داشتن تعداد زیادی قهوه خانه مباهات می کند. به عنوان نشانه ای از جامعۀ جهانی امروز، کیسه های قهوه از همۀ نقاط جهان، از پرو گرفته تا اتیوپی، به اینجا وارد می شوند.

می دانم. می دانم کلاهم نمود چندان جالبی ندارد. اما مثل کیسه های قهوه، سر طاس مرا گرم نگه می دارد.

نظر از حميد

29 دسامبر 2008

بلاگ: پاسخ به نظرها و پرسش ها

با سلام .

کریسمس مبارک . جناب سفیر می خواهم سوالی متفاوت از تمامی پرسشهای دوستان از شما بپرسم اما قبل از سوال می خواهم کمی با شما حرف بزنم:

جناب سفیر من متولد سال 1975 هستم  و امروز در ایران آموزگار می باشم در8 سال جنگ بین ایران وعراق که جنگی تحت عنوان مشکلات جغرافیایی و مذهبی و تمامی دلایلی که صدام حسین از انها یاد میکرد بود میلیاردها دلار سلاحهای شوروی . فرانسه  انگلیس المان وچین به طرفین جنگ فروخته شد پس از جنگ کشور مطبوع شما به دلیل حساسیت منطقه خلیج فارس پس از جنگ عراق با کویت باتمام قوا تا به امروز در منطقه خلیج فارس حضور دارد و هر ساله میلیارد ها دلار سلاح و تولیدات صنایع و … توسط کشور های حاشیه خلیج فارس و همسایگان دیگر ما از شما خریداری میشود دیروز بهانه فروش ایران ایدولوژیک بود و امروز ایران هسته ای .

و حال سوال :

جناب سفیر آیا انقلاب ایران که رهبرش درعصر ارتباطات درفرانسه (آزاد ترین کشور دنیا )انقلاب را رهبری می کرد برنامه ای نوشته شده در سازمانهای اطلاعاتی انگلیس و آمریکا نبود؟ آیا باوجود ایران ژاندارم و مقتدر نیازی به وجود آمریکا در منطقه بود؟ آیا امروز جمهوری اسلامی غیر مستقیم بهترین وبزرگترین دوست وشریک اقتصادی آمریکا نیست؟  آقای سفیر در نزد ایرانیان ایالات متحده محبوبترین کشور میباشد و همچنین بنده. پس خواهشمندم با صداقت پاسخ دهید . سال نو مبارک

پاسخ آقای شولتی:

از تهنیت های سال نو شما به بسیار سپاسگزارم

ایالات متحده با کشورهای خلیج به خاطر اهمیت منطقه و نیز به سبب نگرانی های امنیتی آن کشورها از ناحیۀ ایران، دارای مناسبات نزدیک امنیتی است. آنها از بابت جاه طلبی های رهبران امروز ایران احساس نگرانی می کنند و حتی از این جهت که ایران در صورت مسلح شدن به سلاح های هسته ای چگونه رفتاری خواهد کرد بیشتر نگرانند. این تصادفی نیست که دیگر کشورهای منطقه نیز در پی دستیابی به فن آوری هسته ای هستند. ما آنها را به انجام این کار با رعایت کامل تعهدات بین المللی خود و بدون دنبال کردن فناوری های حساس مربوط به ساختن بمب که در حال حاضر به وسیلۀ رهبران ایران در مغایرت با قطعنامه های متعدد شورای امنیت پی گیری می شود، تشویق می کنیم. 

من با شما در این نکته موافقم که ایران و ایالات متحده ازدید گاه های سیاسی، اقتصادی و امنیتی شرکای طبیعی یکدیگر هستند. متاسفانه ایدئولوژی و عدم اعتماد را، بویژه اگر بار تاریخی هم بر آنها افزوده شده باشد به آسانی نمی توان به یک سو نهاد و من از این که رهبران ایران مقابله جویی را به همکاری ترجیح دهند احساس نگرانی می کنم. اوباما، رئیس جمهوری منتخب رویکرد جدیدی را به این موضوع وعده داده است، امیدوارم رهبران ایران این فرصت را مغتنم بشمارند.

و در وهلۀ آخر من میل دارم از شما به خاطر اشتغال به کار تدریس تشکر کنم.  تدریس در ایالات متحده کار پر در آمدی نیست، وکلای دعاویۀ بازرگانان و حتی کارمندان دولت در آمد بیشتر دارند. شاید در ایران هم وضع مشابهی وجود داشته باشد. اما به اعتقاد من، تدریس یکی از ستایش انگیز ترین و مهمترین مشاغل در جهان است. امیدوارم شما با این نظر موافق باشید که معلم به شاگردانش کمک می کند که نقادانه و خردمندانه بیندیشند، قوۀ تخیلشان را به کار اندازند، و جزم اندیشی یا ایدئولوژی های خطرناک را تشخیص دهند، از تاریخ درس بیاموزند ولی نگاهشان متوجه آینده باشد و به این موضوع که برای تبدیل جوامع، کشورهای خود و جهان به جای بهتری برای زیستن چه کاری از دستشان بر می آید فکر کنند.    

پرسش از بابک

4 ژانويه 2009

بلاگ: کشور های عرب به سبب نگرانی از برنامۀ هسته ای ایران به گروه 1+5 می پیوندند“

سلام آقای شولتي سال نو مسيحي را به شما تبريك می گويم. اول گله مندم به خاطر به كار بردن واژه خليج چون اين خليج هميشه همراه فارس بوده است. دوم ما مردم ايران جدا از حكومتمان مشكلی تاريخي با اعراب داريم وارد كردن اعراب به پرونده هسته اي قطعا به نفع حاكمان ايران است. حال سئوال من از شما اين است وقتی كه قدرتهای بزرگ نمی توانند ايران را از جاه طلبی های هسته ای باز دارند از اعراب ضعيف چه كاری ساخته است  جز تحريك ايرانيان ميهن پرست؟

پاسخ آقای شولتی:

من مراقب هستم که دقیقا اصطلاح “خلیج” را به خاطر اختلافی که بر سر نام درست این آبراه استراتژیک “خلیج فارس” یا “خلیج عربی”  وجود دارد، به کار برم.

بر سر نامها در نقشه های جغرافیا جنگهای بسیاری در گرفته است. من هنگام اقامت در بالکان فکر می کردم این مسخره است که یونانی ها از به کار بردن مقدونیه، که نام اصلی آن است خودداری می کنند و آن را “جمهوری سابق یوگسلاوی مقدونیه” می نامیدند. اما سایۀ تاریخ هنوز به سنگینی بر سر بخش هایی از جهان افتاده است.

این که شما فکر می کنید درگیرساختن اعراب در مسئلۀ هسته ای ایران سودمند نيست، جالب توجه است. من به یاد دارم هنگامی که در سال 2006 شورای آژانس بین المللی انرژی اتمی به ارجاع پروندۀ ایران به شورای امنیت رای داد، نمایندگان مصر و یمن ازآن تصمیم پشتیبانی کردند. من به یاد می آورم که در موارد متعددی در نشست های بعدی شورا، نمایندگان کشورهای عرب، مصر الجزیره، مغرب، عربستان سعودی و لیبی از ایران خواستند تا با آژانس بین المللی انرژی اتمی همکاری کند.   من به خاطر میآورم که کشورهای عرب در شورای امنیت به رای مخالف علیه ایران پیوستند.  سوریه تنها کشوری است که به طور مرتب از پروندۀ ایران در وین پشتیبانی کرده است.

در اینجا موضع “قدرتهای بزرگ” و یا این که دولتهای عرب با رهبران ایران به مقابله بر می خیزند مطرح نیست. موضوع از این قرار است که رهبران ایران به طرز فزاینده ای خود را از جامعۀ بین المللی منزوی ساخته اند و فرصت را برای بهبود موقعیت سیاسی و اقتصادی جمهوری اسلامی از دست داده اند. من از احساس مباهات ایرانیان و رهبران ایران نسبت به کشور بزرگ خود آگاهم. ولی من در عین حال بر این عقیده ام که اگر رهبران ایران با مغتنم شمردن فرصت در پشت میز مذاکره بنشینند و با آنها مانند یک طرف مساوی رفتار شود، حیثیت بین المللی ایران افزایش خواهد یافت.   

نظر از جيسون

5 ژانويه 2009

بلاگ: کشورهای عرب و گروه 1+5

با سلام خدمت سفیر عزیز و خسته نباشید، متاسفانه با اعمال تحریم های بین المللی تاکنون تغییری در رفتاردولت مردان ایران به وجود نیامده است.  آیا بهتر نیست که دایره تحریمها افزایش یافته و به دیگر محصولات مانند انرژی و بنزین شیفت کند. چون مطمئنا بنزین شریان اصلی حیات جمهوری اسلامی است، و با نبود آن زمینه درگیری داخلی و اختلاف ایجاد میشود که خود زمینه ساز تغییرات اساسی است.

متاسفانه در باره ایران و اعمال فشار بر آن اجماع جهانی کامل وجود ندارد با کارشکنی چین و روسیه آمریکا به تنهایی به جایی نخواهد رسید نظر شما در باره اعمال فشار سیاسی بر این دو کشور چیست؟
با تشکر

پاسخ آقای شولتی:

از شما به خاطر راهنمایی تان سپاسگزارم.

هیلاری کلینتون، وزیر خارجۀ منتصب، در جریان بررسی کمیتۀ روابط خارجی سنا برای تایید او، وعدۀ به کاربستن دیپلماسی سنجیده و هوشمندانه و از جمله کوشش برای متقاعد ساختن رهبران ایران به ترک رفتار خطرناک خود و تبدیل شدن به یک بازیگر سازگار تر منطقه ای  را داد.

در ارتباط با مسئلۀ هسته ای، وی گفت که هدفش استفاده همه امکانات قابل پیگیری از جانب ما ازطریق دیپلماسی؛ به کاربستن مجازاتهای اقتصادی، ایجاد ائتلاف های بهتر با کشورهایی که عقیده داریم آنها هم نفع بزرگی در جلوگیری از تبدیل ایران به یک قدرت دارای سلاح هسته ای دارند، برای پیگشیری از بروز چنین اتفاقی است. 

او یک رویکرد جدید را که شاید نقطۀ تمرکز آنچه که پرزیدنت اوباما رئیس جمهوری منتخب اتخاذ روشی در جهت ایجاد ارتباط احتمالا ثمربخش می داند باشد، وعده داد.

وزیر خارجۀ منتصب گفت که حتی با قصد دولت جدید دایر بر تلاش در ایجاد ارتباط با ایران به گونه ای تاثیر گذار بر رفتار آن کشور، هیچ توهمی نسبت به این که ما بتوانیم نتیجه را پیش بینی کنیم ندارد. اما وی خاطرنشان ساخت که رئیس جمهوری منتخب مصمم به پیمودن چنین مسیری است و آن را پیگیری خواهد کرد.

نظر از محمد

8 ژانويه 2009

بلاگ: عکس هايی از مناظر مالت

پاسخ آقای شولتی:

از شما سپاسگزارم.

نظر از بهروز

9 ژانويه 2009

بلاگ: آفرین بر سفیر ایران به خاطر نقشی که در کاهش عرضۀ مواد مخدر داشته است

خوش بینی شما نسبت به کارگزاران دیپلماسی رژیم حاکم بر ایران از خوش ذاتی شما نشات میگیرد. وگرنه یکی از شروط اصلی رسیدن به رده های بالای سیاسی و اجرائی در این رژیم ریاکاری؛ دغلبازی وشارلاتانیسم می
باشد. بنابراین خوشبینی نسبت به عوامل رژیم و باور کردن ادعاهای این حضرات در خصوص مبارزه بامواد
مخدر یا کوتاه آمدن از آزمایشات هسته ای؛ باعث تعجب بسیار است.

پاسخ آقای شولتی:

در ارتباط با نقش سفیر ایران در کاستن از قاچاق مواد مخدر

من اعتراف می کنم که دارای طبیعت ویژۀ آمریکایی در گرایش به خوشبینی هستم. برخی آن را سادگی و ناتوانی از درک تاریخ می خوانند. من آن را امید می خوانم، امیدواری به ایجاد دنیایی بهتر و امن تر برای فرزندان ما. البته امید یک راهبرد نیست – چشم انداز یک دنیای بهتر تنها می تواند از طریق دیپلماسی محکم و سنجیده که آگاه به چالش ها باشد ولی فرصت ها را هم مغتنم بشمارد، پیگیری شود.   

آمریکایی ها همچنین برای رفتار توام با صداقت تربیت شده اند. در واقع دموکراسی دیپلماسی توام با صراحت را تشویق میکند. هر گونه کوششی برای فریبکاری بسرعت به مطبوعات یا به کنگره درز پیدا می کند. گاهی هم می تواند ما را در موضع نا مناسبی از نظر مذاکرات قرار دهد. اما دیپلماسی صادقانه در دراز مدت جلب احترام می کند و شرکای ما آگاه می شوند که ما در پی چه چیزی هستیم یا چه موضعی داریم. 

من امیدوارم که رهبران ایران به یک ارزیابی صادقانه دست بزنند و به اين نتیجه برسند که همکاری از ادامۀ مقابلجویی بهتر است. هیلاری کلینتون، وزیر خارجۀ تعیین شده هفتۀ گذشته در جریان بررسی تایید او در کمیتۀ روابط خارجی سنا از به وجود آوردن دنیایی با شرکای بیشتر و دشمنان کمتر سخن گفت.  من فکر می کنم که اتخاز چنین موضعی به سود جمهوری اسلامی نیز خواهد بود.

23 ژانویۀ 2009

دیروز پرزیدنت اوباما به وزارت امور خارجه که چندان از اقامتگاه و دفتر جدید کارش در کاخ سفید دورنیست رفت.  او در آنجا با کلینتون، وزیر امور خارجه که تازه مورد تایید سنا قرار گرفته بود دیدار کرد. وی در برابر دیپلماتها و دیگر کارکنانی که در وزارت امورخارجه به خدمت اشتغال دارند سخن گفت تا بنا به اظهار خود، “بر تعهدش نسبت به اهمیت دیپلماسی برای تجدید رهبری آمریکا” تاکید ورزد.

ما در وین سخنان او را به دقت می خوانیم، چون می دانیم که رئیس جمهوری و وزیر امورخارجه نه تنها رهنمود استراتژیک بلکه لحن وآهنگ کار ما را نیز تعیین می کنند.

رئیس جمهوری گفت: ما باید به این نکته اذعان کنیم که قدرت آمریکا تنها از نیروی سلاح ها یا دامنۀ ثروت ما ناشی نمی شود، بلکه از ارزشهای پایدار ما نشأت می گیرد.” بعد از این سخنان رئیس جمهوری سه فرمان اجرایی را که تازه امضاء کرده بود اعلام داشت. نخست این دستور که آمریکا شکنجه نمی کند و هیچ استثناء و ابهامی نیز در این امر راه ندارد؛ دوم بستن بازداشتگاه خلیج گوانتانامو و رسیدگی به وضع کسانی که در آنجا نگاه داشته می شدند؛ و سوم بررسی بی درنگ و جامع برای تعیین این که چگونه باید افراد مظنون به تروریسم را نگهداشت تا کشور ما و حکومت قانون به بهترین وجهی حراست شود. 

بعد از اعلام این موضوعات مهم، رئیس جمهوری گفت: “فرمانهایی که من امروز امضا کردم می بایست علامات خالی از اشتباهی فرستاده باشد که اقدامات ما در جهت دفاع از آزادی مانند آرمانهای ما عادلانه خواهند بود و این که ما مردم ازارزشهای اساسی خود به همانگونه پاسداری می کنیم که امنیت خود را پاس می داريم. الگوی اخلاقی آمریکا باردیگر باید تکیه گاه و چراغ راهنمای رهبری جهانی ما باشد.” 

امروز ما عکس های رئیس جمهوری، معاون رئیس جمهوری و وزیر امور خارجۀ جدید را در دفترهای خود خواهیم آویخت. 

23 ژانویۀ 2009

من اطمینان دارم که شما هم مثل من امیدوار بوده اید که به خشونت اخیر در خاورمیانه به گونه ای پایدار پایان داده شود.

پرزیدنت اوباما دیروزطی سخنان خود در وزارت امور خارجه گفت که سیاست دولت او جستجوی فعالانه و جسورانۀ یک صلح پایدار میان اسراییل و فلسطینیان و همچنین بین اسراییل و همسایگان عرب آن است. او و کلینتون،  وزیر امور خارجه، برای کمک به پیگیری این امر از جورج میچل، سناتور پیشین خواستند تا به عنوان فرستادۀ ویژه برای صلح در خاورمیانه قبول خدمت کند. 

سناتور میچل به خاطر مهارت خود در کار مذاکره معروف است. او حیثیت بین المللی و خدمت یک عمر خود را به این کار می آورد. کوشش های او از جانب ایرلند شمالی برای رسیدن به آشتی در یک جنگ دردناک و طولانی امری اجتناب ناپذیر بود.

همانگونه که پرزیدنت اوباما گفت، خشونت فاجعه بار در غزه و جنوب اسراییل یادآور هشدار دهنده ای در مورد چالش هایی است که در ارتباط با این موضوع در پیش رو قرار داد. او قصد دارد هرچه زودتر سناتورمیچل را به منطقه بفرستد تا به اطراف ذینفع برای حصول اطمینان از این که آتش بس به دست آمده به صورت امری پایدار و حفظ کردنی در آید.  

پرزیدنت اوباما خطرنشان ساخت که خشونت اخیر با شلیک بدون ملاحظۀ راکت از طرف حماس آغاز شد. اما او در عین حال افزود که : “اکنون همانگونه که ایجاد وحشت با شلیک راکت علیه اسراییلی های بی گناه تحمل ناپذیر است، آیندۀ بدون امید برای فلسطینیان نیز تحمل پذیر نیست. من ازبابت از دست رفتن جان فلسطینی ها و اسراییلی ها در روزهای اخیر و رنج واقعی و نیاز انسانی در غزه عمیقا نگران بودم. قلب ما با فلسطینی هایی است که نیازمندی فوری به غذا، آب پاکیزه، ومراقبت های اولیۀ درمانی دارند و برای مدتی سخت دراز با فقری نفس گیر دست به گریبان بوده اند.”

صلح پایدار به چیزی بیشتر از یک آتش بس طولانی نیازمند است.   بر این اساس بود که رئیس جمهوری گفت که او نیز به گونه ای فعالانه نسبت به پیگیری راه حل ایجاد دو کشور که در کنارهم در صلح و امنیت زندگی کنند متعهد است.  او از سناتور میچل خواست تا این تعهد را به جامۀ عمل در آورد.

صلح خاورمیانه از موضوعات مندرج در دستور کار چندگانه در وین نیست.  با این همه، پیشرفت در کار صلح خاورمیانه بی شک به کوشش های بین المللی برای مقابله با تروریسم وکاستن از خطرات گسترش سلاح های هسته ای کمک می کند. 

20 ژانویۀ 2009

دیروز من برای تماشای پوشش خبری مربوط به گشایش دورۀ تصدی باراک حسین اوباما، چهل و چهارمین رئیس جمهوری آمریکا از تلویزیون، به اعضای هیئت ديپلماتيکمان پیوستم.   

رئیس جمهوری با فروتنی و فصاحتی ساده سخن گفت. او در بارۀ آرمانها و فداکاری های نیاکان ما و چالش های پیش رو حرف زد.  در حالی که ما با این چالش ها چه در داخل و چه درخارج روبرو هستیم، او خواستار برگزیدن امید به جای ترس شد. 

خطابۀ رئیس جمهوری نه تنها به آمریکاییان بلکه به مردم سراسر جهان بود. او گفت: “بنا بر این به همۀ ملل و مردمی که  امروز ما را تماشا می کنند، از بزرگترین پایتخت ها تا کوچکترین روستايی که پدر من در آن چشم به جهان گشود می گویم: بدانید که آمریکا دوست هر کشور و هر زن، مرد، کودکی است که خواستار پیشبرد صلح و منزلت انسانی باشد و بدانید که ما برای این که بار دیگر رهبری را به دست گیریم آماده ایم.

به جهان مسلمان می گوییم، ما در جستجوی راه تازه ای به جلو بر اساس منافع و احترام متقابل هستیم. به آن گروه از رهبران که در سراسر جهان می کوشند بذر ستيز بپاشند، یا همۀ مفاسد جامعۀ خود را به غرب نسبت دهند می گوییم، بدانید که مردم شما در ارتباط با آنچه که می توانيد بسازيد نسبت به شما به داوری خواهند نشست نه آنچه که نابود می کنيد.  به آنهایی که با توسل به فساد و فریبکاری و خاموش کردن دگر اندیشان به قدرت می چسبند می گوییم، بدانید که شما در راه غلط تاریخ گام می زنید، ولی ما در صورتی که شما بخواهید مشت گره شدۀ خود را بگشایید، به سویتان دست دراز می کنيم.”

این یک لحظۀ مهم و تاریخی برای همۀ آمریکاییان بود. همچنین برای بسیاری از مردم دیگر لحظه ای پراهمیت به شمار می رفت. در بامداد گشایش دورۀ تصدی پرزیدنت اوباما یکی از صاحب منصبان هیئت من فرزندانش را درمدرسۀ ابتدایی اتریشی آنها پیاده می کرد. یک کودک دانش آموز اتریشی  برای کلاس شیرینی آورده بود – شيرینی هایی که به شکل ستاره بریده و با رنگهای قرمز و سفید و آبی تزیین شده بودند.  

اینجا در وین، جایی که ما با سازمان ملل متحد، آژانس بین المللی انرژی اتمی و سازمان پیمان جامع منع آزمایش [هسته ای] کار می کنیم، می دانیم که دولت جدید ما را مشغول نگاه خواهد داشت. پرزیدنت اوباما و هیلاری کلینتون، وزیر خارجه، اهمیت تقویت آژانس بین المللی انرژی اتمی را دریافته اند. آنها خود را به اجرای موثر یک پیمان جامع منع آزمایش [هسته ای] متعهد ساخته اند. و آنها عهد کرده اند که در هرجا مناسب و ممکن باشد از سازمان ملل متحد استفاده کنند.

وین به کانون مجدد توجه دولت بر دیپلماسی چندجانبه و جستجوی راه حل های جهانی برای چالش های جهانی تبدیل خواهد شد. من از این که دولت جدید از من خواسته است تا در شغل خود باقی بمانم و در این کوشش ها سهیم باشم احساس مباهات می کنم.

به پيوند مقابل برای مشاهده متن کامل سخنان رييس جمهور اوباما مراجعه کنيد: خطابۀ پرزیدنت باراک اوباما در آغاز دوران ریاست جمهوری

12 ژانویۀ 2009
اهالی وین با سمفونی های بتهوون؛ والسهای یوهان اشتراوس و آتش بازی – مقدار زیادی آتش بازی — به استقبال سال نو می روند.
در اینجا منظره ای از آتش بازی های شب سال نو را از مکانی نزدیک به مجتمع سازمان ملل ملاحظه می کنید. پلی که در جلو صحنه دیده می شود، از روی دانوب در جهت ناحیۀ اول وین که جنبۀ تاریخی دارد، می گذرد.